Osteopatia

Osteopatia została założona w 1874 roku w USA przez A.T. Stilla (1828–1917) jako alternatywna metoda leczenia w stosunku do medycyny akademickiej. Składa się z zestawu różnych technik manualnych służących diagnostyce i terapii.

Podstawowe założenia osteopatii

Człowiek jest istotą trójjedyną – ciało, umysł i dusza pozostają w ciągłej, dynamicznej interakcji.

Każdy człowiek ma zdolność do regeneracji i samoleczenia, co pozwala mu zachować zdrowie.

Ciało funkcjonuje jako jednolita jednostka. Zablokowane stawy lub napięte mięśnie mogą utrudniać przepływ krwi i limfy, co może prowadzić do różnych objawów chorobowych. Na przykład kołatanie serca (zaburzenie funkcji organizmu) może być spowodowane zaburzoną strukturą ciała (np. blokadą lub napięciem w odcinku piersiowym kręgosłupa) – i odwrotnie.

W centrum terapii zawsze stoi człowiek. Indywidualne leczenie opiera się na tych zasadach i powinno być oparte na dowodach naukowych („evidence-based”).

Metody wspierające samoleczenie i autoregulację organizmu starają się, z uwzględnieniem indywidualności pacjenta, dotrzeć do źródła zaburzenia.

  • W przypadku ostrych dolegliwości zwykle stosuje się krótsze, częściej powtarzane sesje.

  • W przypadku przewlekłych dolegliwości terapia opiera się na dłuższych sesjach, wykonywanych w większych odstępach czasu.

    Cel osteopatii

    Celem terapii jest przywrócenie naturalnej równowagi organizmu poprzez idealne ustawienie układu mięśniowo-szkieletowego oraz eliminację przeszkód w naczyniach krwionośnych i limfatycznych. Proces samoleczenia wymaga czasu.

    Ważne jest oddziaływanie na cały organizm, obejmujący łańcuchy mięśniowe, tkanki i narządy, które stale pozostają w wzajemnych relacjach.

    Formy terapii

    Do przywrócenia optymalnego ustawienia i równowagi stosuje się różne techniki manualne:

    • Techniki o wysokiej prędkości i małej amplitudzie (HVLA)

    • Techniki energetyzacji mięśni (Muscle Energy Techniques)

    • Przeciwnacisk (Strain/Counterstrain)

    • Rozluźnianie miofasciowe

    • Techniki czaszkowo-krzyżowe (Craniosacral)

    • Technikę pompującą układ limfatyczny

    • Techniki wisceralne (narządowe)

    • Model zaburzeń powięziowych (Fascial Distortion Model)